(pinyin: kōng, sanskryt: śūnya) pusty, próżny, wydrążony, nieistniejący, śūnyatā, 舜若多, pustość, nieistnienie, niematerialność, być może też duchowość, nierealność, fałszywa lub iluzoryczna natura istnienia, pozorny, 假, bycie nierealnym. Doktryna mówiąca, że wszelkie zjawiska oraz "ja" nie mają realnego istnienia, lecz składają się z określonej liczby skandh lub elementów, które podlegają rozpadowi. Pustka, niebo, przestrzeń. Uniwersalny, absolutny, całkowite oderwanie pozbawione realności. Istnieją klasyfikacje na 2, 3, 4, 6, 7, 11, 13, 16 oraz 18 kategorii. Doktryna mówiąca, że wszelkie rzeczy są złożeniami, niestabilnymi organizmami, nie posiadającymi esencji "ja", tzn. zależne, warunkowane, powstają jedynie po to by przepaść. Będąca podstawą rzeczywistość zasada wiecznej względności lub braku-nieskończoności, tzn. śūnya przenika wszelkie zjawiska umożliwiając ich ewolucję. Z tej doktryny szkoła Yogācārya rozwinęła ideę trwałej rzeczywistości, którą jest Esencja Umysłu, niepoznawalna, sama w sobie rzecz, która kryje się za wszelkimi zjawiskami, jednostka pozbawiona idei i zjawisk, ani materia ani umysł a jednak korzeń obu z nich.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License