(pinyin: , sanskryt: maha) 摩訶, 麼賀, wielki, duży, wszechprzenikający, wszechobejmujący, wielokrotny 多, niezrównany 妙, niepojęty 不可思議, wszechobecny 體無不在. Elementy lub niezbędne rzeczy, czyli (a) 三 trzy wszechprzenikające cechy 眞如: ich 體, 相 , 用 substancja, forma i funkcje, patrz 起信論, (b) 四 cztery tanmātra lub elementy: ziemia, woda, ogień i powietrze (lub wiatr) należące do 倶舍論. (c)五 pięć, czyli poprzednie cztery oraz przestrzeń , patrz 日經. (d) 六 sześć elementów: ziemia, woda, ogień, wiatr, przestrzeń (lub eter), umysł 識. Hīnayāna podkreśla bezosobowość i uważa te sześć jako elementy wszystkich czujących istot. Mahāyāna podkreśla nierealność wszystkich rzeczy 法 i traktuje je jako elementy, lecz płynne w płynącym strumieniu życia z umysłem 識 jako dominującym. Ezoteryczna sekta podkreśla nie-wytworzenie, nie-stworzenie i traktuje je jako uniwersalne i jako rozróżniany Absolut. (e) aby uwzględnić sześć organów 根 do sześciu wymienionych powyżej 楞嚴經 dodaje percepcję.


(pinyin: dà chéng, sanskryt: Mahāyāna) także nazywana 上乘, 妙乘, 勝乘, 無上乘, 無上上乘, 不惡乘, 無等乘, 無等等乘, 摩訶衍. Wielka yāna, wóz, powóz lub wielki pojazd w porównaniu z Hīnayāna. Oznacza uniwersalizm lub Wyzwolenie dla wszystkich, ponieważ wszyscy są Buddhą i osiągną bodhi. Jest to forma Buddyzmu dominująca w Tybecie, Mongolii, Chinach, Korei, Japonii i w innych miejscach na Dalekim Wschodzie. Jest także nazywany Północnym Buddyzmem. Jest interpretowany jako 大教 wielkie nauczanie w przeciwieństwie do 小教 niższego lub gorszego. Hīnayāna, ktora niewątpliwie jest bliższa pierwotnemu nauczaniu Buddhy jest niesprawiedliwie opisywana jako starania w celu poszukiwania nirvany poprzez pokrywanie swego ciała prochem, wyczerpanie intelektu, samotność, zaś jej wyznawcy są sravakami i pratyekabuddhami (czyli tymi, którzy poprzez ascetyczne praktyki wysilaja się dla własnego wyzwolenia). Z drugiej strony Mahāyāna jest opisywana jako poszukująca i obejmująca wszelką wiedzę oraz w pewnych szkołach prowadzić wszystkich do Stanu Buddhy. Posiada pojęcie Wiecznego Buddhy lub Stanu Buddhy jako Wiecznego (Adi-Buddha). Oprócz tego inne szczególne doktryny to: (a) bodhisattvowie 菩薩 , czyli istoty, które zgodnie z ich ślubowaniami wyrzekły się ostatecznej Nirvana do czasu, gdy wybawią wszystkie istoty, (b) zbawienie poprzez wiarę w Buddhów i bodhisattvów lub poprzez recytację ich imenia, (c) raj jako nirvana błogości w towarzystwie Buddhów, bodhisattvów, świętych oraz wiernych. Hīnayāna jest czasem opisywana jako 自利 przynoszenie korzyści sobie, zaś Mahāyāna jako 自利利他 przynoszenie korzyści sobie dla dobra innych, nieograniczony altruism i współczucie także jako teoria Mahāyāna. Istnieje także dalszy podział na jedną i trzy yany. Trīyāna to śrāvaka, pratyeka-buddha i bodhisattva, które są symbolizowane jako powóz ciągnięty przez kozę, jelenia lub byka. Jedna yāna jest przedstawiana poprzez Szkołę Lotosu jako jedna doktryna Buddhy, która była różnorodnie nauczana przez niego stosownie do zdolności jego słuchaczy, patrz 方便. Choć w póżniejszych szkołach Mahāyāny można dostrzec tendencje starszego Buddyzmu, podstawy Mahāyāny przypisuje się Nāgārjunie 龍樹. "Cechami charakterystycznymi tego systemu jest nadmiar transcendentalnych spekulacji z tendencją do abstrakcyjnego nihilizmu oraz zamiana praktycznego ascetyzmu szkoły Hīnayāna na wymyślne stopnie medytacji i kontemplacji (patrz Samādhi oraz Dhyāna)."[Eitel 68-9.] Dwie spośród jej fundamentalnych ksiąg to 起信論 oraz 妙法蓮華經 jednak znaczna ilość sutr Mahāyāny jest przypisywanych Buddzie.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License